เพราะรักในสิ่งที่ฝัน จึงเพาะฝันในสิ่งที่รัก

พระอาทิตย์กำลังจะโบกมือลา พระจันทร์กำลังจะทักทาย เสียงระฆังดังมาจากหอนาฬิกาบอกเวลาชักธงชาติลงสู่โคนเสา ผมชอบช่วงเวลารอยต่อของการเปลี่ยนผ่านจากสิ่งหนึ่งไปสู่อีกสิ่งหนึ่ง แสงสว่างของกลางวันเคลื่อนคล้อยรอคอยแสงจันทรายามค่ำคืน

คนมาเตะบอลเยอะเหมือนเดิม แต่วันนี้พิเศษกว่าวันอื่นตรงที่มีรถขับเช้ามาจอดในโรงเรียนมัธยมแถวบ้านจนแน่นขนัด พร้อมกับผู้คนจำนวนล้นหลาม ที่ค่อยๆทยอยเดินเข้าสู่โรงอาหารหลังสนามบอล

พวกเค้ามา-งานแต่ง ของคนที่-แต่งงาน พวกเค้ามาเพื่อสิ่งใดกัน? เพื่อเป็นเกียรติ เพื่อเป็นสักขีพยาน เพื่อร่วมแสดงความยินดี เพื่อพบเจอเพื่อนฝูง เพื่อตัวเองหรือคนอื่น?

รู้สึกดีจังที่วันนี้เตะบอลไปด้วยเห็นบรรยากาศของความสุข(ของคนอื่น) บรรยากาศของความรักระหว่างคนสองคน พวกเค้าเจอกันได้อย่างไร พรหมลิขิตหรือเรื่องบังเอิญ

ไม่นานนักเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวก็มาถึง เจ้าบ่าวขับรถมาเองเลย ลงมาเปิดประตูฝั่งซ้ายให้เจ้าสาว ทั้งคู่เดินเข้าสู่งานของตัวเอง พร้อมทักทายคนรู้จักตลาดทาง เจ้าบ่าวใส่ชุดสูทสีดำเข้ม ส่วนเจ้าสาวใส่ชุดสีขาวเปิดไหล่ยาว ทั้งเค้าและเธอกุมมือกันตลอดเวลา น่าอิจฉา!

ตลอดเวลาที่บรรดาแขกเหลื่อกินโต๊ะจีน ก็ได้ยินเสียงพิธีกรพูดสลับกับเพลงที่เปิดภายในงาน มีศิลปินมากมายจากหลายค่ายมาร่วมอวยพร มีแต่เพลงรักสมหวังเท่านั้นที่ได้ยิน แม้โดยส่วนตัวหูผมจะชาชินกับเพลงรักที่ผิดหวังซะมากกว่า(ก็เคยสมหวังกับเค้าซะที่ไหนกัน) เฮ้ออ..

เห็นภาพในวันนี้แล้วผมก็นึกถึงเวลาที่เปิดดูอัมบั้มรูปถ่ายเล่มใหญ่ ปกสีเหลืองของพ่อกับแม่ในวันนั้น-วันแต่งงาน ถึงผมจะยังเกิดไม่ทัน(ก็ใช่สิ!ไม่ได้ท้องก่อนแต่งเหมือนสมัยนี้นิ) ผมก็พอจะรับรู้ถึงความสุขของพ่อกับแม่ในวันนั้นได้

แม้รูปมันจะเก่า โทนสีซีเปียซีดจาง แต่มีสองรูปที่ผมชอบ คือรูปที่แม่หอมแก้มพ่อ และรูปที่พ่อป้อนเงาะให้แม่กิน แต่ทำไมผมเห็นสีแดงระเรื่อแฝงอยู่ในนั้นเสมอ มันคงเป็นสีของความเสมอต้นเสมอปลายของคนทั้งสอง-เพราะผมดูมันด้วยหัวใจใช่เพียงดวงตา  

เพราะผมเชื่อว่าสีของความรักจะไม่มีวันเก่าหรือจางหายไป หากเราต่างฝ่ายต่างไม่หลงลืมเติมสีของความเข้าใจให้แก่กันและกัน  

ผมเคยถามพ่อกับแม่เสมอว่า “ทำไมคนเราต้องแต่งงาน?”

พ่อกับแม่ก็จะบอกว่า “คนเราเกิดมาต้องมีคู่ ไม่มีใครอยู่คนเดียวได้หรอก ยังไงมันก็ต้องมี อยู่ที่ว่าจะช้าหรือเร็ว ขึ้นอยู่กับบุญพาวาสนาส่งด้วย คนเราจะอยู่คนเดียวตลอดไปได้หรือ เวลาแก่เฒ่าใครเล่าจะดูแล”

บางคนอาจจะเคยแต่งงานมาแล้วหลายครั้ง แต่บ่างคนไม่เคยสัมผัสการแต่งงานแม้แต่ครั้งเดียว  

วันนี้-ที่ผมเห็นคนอื่นแต่งงานกัน วันนั้น-ที่ผม(ไม่)เห็นพ่อกับแม่ของผมแต่งงานกัน

เวลาผ่านไปกว่าสองทศวรรษ เวลาเปลี่ยน อะไรหลายอย่างเปลี่ยน แต่พ่อกับแม่ก็ได้ค้นพบ ความหมายของความรัก คำตอบของหัวใจ

ขอบคุณที่พ่อกับแม่ของผมได้รักกัน-แต่งงานกัน ถึงไม้จะไม่ใช่ในโรงอาหาร ไม่มีโต๊ะจีนเลิศหรู ไม่มีคอนเสิร์ตบทเพลงรักบรรเลงความหวานประกอบงาน แต่ถ้าไม่มีงานแต่งเกิดขึ้นในวันนั้น ก็คงไม่มีการเกิดขึ้นของผมในวันนี้  

ผมขอแสดงความยินดีกับคู่รักใหม่-ที่ผมไม่เคยรุ้จัก ขอให้เค้าทั้งสองคนแต่งงานกันแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว ปลูกต้นรักต้นนี้ให้สวยสดงดงาม หมั่นรดน้ำพรวนรักให้แก่กัน เหมือนดังเช่นที่พ่อกับแม่ของผม

ขอบคุณความรัก(ของพ่อกับแม่)ที่สร้างฉัน ขอบคุณโลกนี้ที่มอบความรักให้เป็นของขวัญของมวลมนุษย์

แล้วเจอกันใหม่ด้วยความห่วงใย..