เพราะรักในสิ่งที่ฝัน จึงเพาะฝันในสิ่งที่รัก

จำได้ว่าตอนเด็กๆ ไกล้ถึงวันแม่ทีไรคุณครูก็มักจะให้นักเรียนเขียนเรียงความส่งประกวดประชันกันในโรงเรียน ผมก็ส่งทุกปีแต่ไม่เคยได้รับแม้แต่รางวัลชมเชย จนตอนนี้เรียนมหาลัย ไมได้เขียนเรียงความมานานแล้ว ตอนนี้ผมถือโอกาสเขียน "ความเรียง" แทน "เรียงความ" ก็แล้วกัน ผมไม่ต้องการรางวัลชมเชยแล้ว ผมต้องการให้แม่ชื่นใจก็พอ

ถ้าพูดถึงแม่ ใครๆก็รักแม่ด้วยกันทั้งนั้น จะมีใครหาญกล้าบอกว่าไม่รักแม่ ก็ดูจะเป็นลูกอกตัญญูเกินไป จริงไหม?

แม่ของผมผ่านร้อนผ่านหนาวมาครึ่งชีวิต ค่อนชีวิตแรก-แม่ถูกเลี้ยงดู ค่อนชีวิตหลัง-แม่เป็นผู้เลี้ยงดู เวลาเปลี่ยนสถานะเปลี่ยน จากลูกเป็นแม่ จากแม่เป็นยาย แต่ชีวิตของใครก็ไม่สำคัญ เท่าเราใช้มันให้คุ้มค่าที่ได้เกิดมากน้อยแค่ไหน

การเติบโตของผมแลกมากับความเหนื่อยล้าและร่วงโรยของแม่ และมันหมายถึงความไกลห่างของอายุที่เพิ่มขึ้นตามลำดับแต่ผมคิดว่า ไม่ว่าเราจะโตสักแค่ไหน เราก็ยังเป็นเด็กสำหรับแม่อยู่วันยันค่ำ

หากเปรียบแม่เป็นต้นไม้ใหญ่สักต้นหนึ่ง กิ่งก้านหนาตา ผลิดอกออกผล มีรากที่มั่นคง และมีแก่นของลำต้นที่แข็งแรง ผมก็คงเป็นเพียงแค่ดอกไม้ต้นเล็กๆ ที่อาศัยอยู่ใต้ร่มเงา หลบหลีกเม็ดฝน พายุ ลม ที่โหมกระหน่า บดบังแสงแดดที่แผดจ้า

ต้นไม้ใหญ่จะเป็นป้อมปราการทางด้านร่างกายและจิตใจให้ดอกไม้ต้นเล็กๆอยู่เสมอ เพื่อหวังว่าสักวันดอกไม้ต้นนี้จะเติบโตชูช่อสง่า เกษรแบ่งบาน และดูแลตัวเองได้ถ้าวันหนึ่งต้นไม้ใหญ่ต้องถูกตัดหรือล้มตาย

ถ้าเป็นไปได้ผมอยากหยุดเวลาให้ผมเด็กและให้แม่อยู่กับผมตลอดไป

แต่ชีวิตจริงไม่ใช่นิยาย เราไม่สามารถกำหนดหรือเขียนบทให้มันเป็นไปอย่างที่เราต้องการได้ เราทำได้แค่เพียงรักและดูแลแม่ให้ดีที่สุด และเก็บแม่ไว้ในความทรงจำตลอดไป..เราคงทำได้แค่นั้น และยอมรับความเป็นจริงหรือชะตากรรมที่จะเกิดขึ้น

ผมไม่เคยบอก 'รัก' แม่อย่างเป็นจริงเป็นจังเลย แต่กลับกันผมเคยบอก 'รัก' ผู้หญิงหลายคน วันละหลายรอบ อย่างเป็นจริงเป็นจัง คงด้วยเพราะความเขินอายที่ผมเป็นผู้ชาย วันนี้ผู้หญิงพวกนั้นจากผมไปแล้ว แต่แม่ของผมยังคงอยู่

ผมได้เรียนรุ้ว่าไม่ว่าจะมีผู้หญิงที่เข้ามาในชีวิตสักกี่คน ไม่มีใครที่จริงแท้และแน่นอนเท่าแม่ของผม อย่างน้อยแม่ก็ไม่เคยโกหกหรือทิ้งผมไปไหนไกล แม่ยังปลักใจไว้ที่ผมเหมือนเดิมไม่มีแปรเปลี่ยน-ผมก็เช่นกัน

แต่ในวันแม่ของทุกปีผมจะเอาพวงมาลัยไปกราบและกอดแม่ แล้วก็จะขอโทษแม่ในเรื่องราวต่างๆตลอดไปที่ผ่านมา แม่ก็จะตอบเสมอว่า ไม่เปนไร ลูกเป็นลูกที่ดีของแม่ได้เท่านี้แม่ก็ภูมิใจแล้ว ลูกไม่ต้องดีที่สุดแต่ลูกรักดีก็เพียงพอ

ยิ่งเมื่อหลายวันก่อนขี่มอไซค์กลับบ้าน รถติดไฟแดง แว่วเสียงเพลงเข้าสู่รูหู ขี่รถต่อไปได้สักพัก ผมก็ฮัมเพลงที่ได้ยินคลอเสียงรถบนท้องถนนไปได้สักพัก น้ำตาผมก็ไหล ทั้งที่ฝนก็ไมได้ตก กระจกหมวกกันน็อคก็ปิด ไม่มีฝุ่นผงและควันไอเสียหรือแมลงมาปะทะหน้าผมได้

ผมร้องให้เพราะเพลงที่ผมได้ฟัง เพลงธรรมดาเพลงหนึ่งที่ไมได้ขึ้นชาร์ทชัลแนลวีหรือฮ็อตเวพ แต่เป็นเพลงที่ทำให้ผมร้องให้ได้ทุกครั้งไปที่ได้ฟัง นั่นก็คือเพลงอิ่มอุ่มของพี่ศุ บุญเลี้ยง

ขอบคุณครับพี่จุ้ยที่แต่งเพลงนี้มอบเป็นของขวัญให้กับแม่ทุกคน

แม่เกิดวันพฤหัสบดี ผมเกิดวันพุธ, แม่เกิดเลขคี่ ผมเกิดเลขคู่,

แม่ชอบตื่นเช้า ผมชอบตื่นสาย, แม่ชอบไปวัด ผมก็ไปถือของให้แม่,

แม่เคยเป็นครู ผมเคยเรียนรด., แม่ไม่มีความฝัน ผมฝันอยากเป็นนักเขียน,

แม่ไม่ชอบหน้าหนาว ผมไม่ชอบหน้าร้อน, แม่ไม่ชอบที่คนเยอะๆอึดอัด ผมก็ด้วย,

แม่เรียนจบปวส. ผมกำลังจะเรียนจบปริญญาตรี, แม่เคยทำไร่ทำนา ผมเกิดไม่ทัน,

แม่เป็นพนักงานคีย์ข้อมูล ผมเรียนโฆษณา, แม่ชอบทำกับข้าว ผมชอบอ่านหนังสือ,

แม่ชอบกินแกงเลียง ผมชอบกินแกงหมูฟักทอง, แม่ชอบกินกล้วยบวชชี ผมชอบกินบัวลอยแก้ว,

แม่ชอบกินกาแฟ ผมชอบกินเป็ปซี่, แม่ชอบกินเส้นใหญ่ราดหน้า ผมชอบกินกระเพราหมูกรอบ-ไข่ดาวสุก,

แม่ชอบกินเปรี้ยว ผมชอบกินหวาน, แม่เกลียดคนโกหก ผมก็เหมือนกัน

บางเทอมแม่ผมไม่มีเงินจ่ายค่าเทอม ชักหน้าไม่ถึงหลัง แม่ต้องไปกู้หนี้ยืมสินจากคนอื่นมาให้ผมเพื่อเรียนหนังสือ เพื่อลูกที่แม่รัก ผมเคยถามแม่ว่า "ทำไมแม่ไม่ให้ผมออกจากเรียนแล้วทำงานละ ถ้าแม่ไม่มีเงินจริงๆ?"

แม่บอกว่า "เรื่องอื่นแม่ไม่ห่วง แต่เรื่องเรียนของลูกต้องมาก่อน ไม่ว่ายังไงแม่ก็จะหาเงินมาให้ลูกให้ได้" ผมเข้าใจว่าแม่ไม่อยากให้ผมลำบากเหมือนแม่ ทุกวันนี้แม่ก็ยังทำงานหนักอยู่ เพื่ออะไรละ? ถ้าไม่ใช่เพื่ออนาคตของลูก

วันนี้ผมขอรูปถ่ายจากแม่มาถ่ายรูป แม่ผมชอบรูปนี้มาก แม่เก็บรูปนี้ไว้ในกระเป๋าสตางค์ตั้งแต่วันแรกที่อัดรูป เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนที่ร้านแมวเพชร จังหวัดนครสวรรค์ แม่เก็บและรักษารูปถ่ายใบนี้ไว้อย่างดี เพราะมันมีแค่เพียงใบดียว ไม่ว่าแม่จะเปลี่ยนกระเป๋าสตางค์กี่ใบ แม่ก็ไม่เคยเปลี่ยนรูปใหม่เลยสักครั้ง แต่ทุกปีทุกระดับชั้นที่ต้องถ่ายรูปสมัครเรียนแม่ก็จะขอรูปถ่ายหน้าตรงเก็บไว้ด้วยเช่นกัน

ของบางอย่างก็มีความหมายกับบางคน อยู่ที่ว่าใครให้คุณค่ามันมากน้อยแค่ไหน ไม่ว่าจะเป็นรูปถ่ายใบหนึ่งหรือกระดาษหนึ่งแผ่น เราคงไม่ได้เก็บแค่ความสวยงาม แต่เราเก็บเรื่องราวและประวัติศาสตร์ของมัน

ผมเคยถามแม่ว่าทำไมถึงชอบรูปนี้มาก แม่บอกว่ารูปนี้ลูกของแม่น่ารักสดใส แม่อยากจะจำเวลานั้นเอาไว้ วัยเยาว์ที่ไร้เดียงสา ไร้ร่องรองของสีเทาขมุกขมัว มีแต่สีขาวเพียวที่ไร้เรื่องราวแต่งแต้มเติมสีสัน

จนถึงวันนี้รูปถ่ายผ่านตาผมมากมายหลายร้อยใบ แต่มันก็ไม่ทำให้ผมมีความรู้สึกชอบไปกว่ารูปใบนี้เหมือนแม่ของผม ผมกับแม่คงมีความรู้สึกเดียวกัน นี่แหละคงเป็นสายใยของความสัมพันธ์ ระหว่างแม่กับลูก โดยที่ผมไม่ต้องถามแม่อีกแล้ว แต่วันเวลาได้เฉลยคำตอบที่ดีที่สุดให้ผมได้เข้าใจ

ชีวิตก็คงไม่แตกต่างจากข้อสอบ อยู่ที่เราจะเลือกใช้ชีวิตที่คิดว่าถูกต้องที่สุดเพียงข้อเดียวเท่านั้น ถูกก็ได้คะแนน ไม่ถูกลองดูใหม่ สักวันมันต้องเจอคำตอบจนได้แหละน่า

แม่ครับ-ผมอยากจะบอกว่าผมรักแม่มากกว่าใคร แม่เป็นผู้หญิงคนเดียวที่ผมรักสุดหัวใจ แม่เป็น-อยู่-คือ-ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตผม แต่ก่อนผมอาจจะเคยทำให้แม่ต้องเสียใจ แต่วันนี้ผมได้ทำหน้าที่ของผมเพื่อตัวเอง ทำหน้าที่ของลูกที่ดีคนหนึ่งเพื่อแม่ หวังว่าแม่คงจะภูมิใจในสิ่งที่ผมทำ ในสิ่งที่ผมเป็น ทุกสิ่งทุกอย่างที่แม่สอนผม ผมจดจำและทำด้วยใจ และจะไม่มีวันทำให้แม่ต้องผิดหวัง-ผมสัญญา

ขอให้แม่สุขภาพร่างกายแข็งแรงและอยู่กับผมไปนานๆ รักแม่ด้วยความรักและความห่วงใย..

แด่..แม่ทุกคน

ปล.ช่วงนี้ไม่ค่อยสบาย ปวดหัวตาลาย เป็นหวัดน้ำมูกไหล ไอจามเป็นเนื้อร้อง ฝนตกเป็นทำนอง กบเขียดเป็นคอรัส เปียกชื้นตัวเปียกปอนหัวใจ แต่ยังไงไข้กายก็ไม่เท่าใข้ใจหรอก..ดูแลตัวเองด้วยนะครับ

แล้วเจอกันใหม่ด้วยความห่วงใย..