เพราะรักในสิ่งที่ฝัน จึงเพาะฝันในสิ่งที่รัก

ตลาดศิลปะ(Art market)/14 มิถุนายน - 28 กันยายน 2551/ลานหน้าหอศิลปฯกรุงเทพ

ต่อจากเอนทรี่ที่แล้วมาติดๆ สำหรับแหล่งเสพสมอารมณ์ศิลป์แห่งใหม่ใจกลางสี่แยกปทุมวัน ย่านการค้าที่ใหญ่ที่สุดเรียงรายเหมือนห้องแถว ทั้งมาบุญครอง, โตคิว, สยามสแควร์, สยามเซ็นเตอร์, พารากอน เลยไปถึงเซ็นทรัลเวิร์ล ที่ชอบจัดเฟสติวัลเป็นประจำ

ถนนหนทาง ฟุธบาต สะพานลอย บีทีเอส ขวักไขว่ไปด้วยรถรา ผู้คนหลายสัญชาติ ทั้งฝรั่งมังคุด, คะน้ากวางตุ้ง, โออิชีกรีนที, โรตีอาบัง, เซเนกัลเดทร็อค, หลายหลายภาษาสำเนียงวาจา พวกเขามาจากประเทศที่เจริญแล้วบ้าง กำลังเจริญบ้าง ไม่เหมือนบางประเทศที่ชอบหลอกตัวเองเสมอว่า "ประเทศ(กู)กำลังพัฒนา(ไปทางไหนกันวะ?)"

ประเทศตะวันตกกับประเทศตะวันออกอาจต่างกันแค่สีผิวหรือศาสนา ประธานาธิบดีหรือประมุข คอมมิวนิสต์หรือประชาธิปไตย สังคมนิยมหรือทุนนิยม แต่สิ่งเดียวที่เหมือนกันคือ ไม่มีประเทศไหนโหยหาความรุนแรงของสงคราม รวมถึงการดูถูกเหยียดหยามในเชื้อชาติเผ่าพันธ์ ถ้าต้องสูญเสียอะไรบางอย่างไปทั้งที่มีชีวิตและไม่มีชีวิต ผมไม่อยากให้ประเทศเราต้องเจ็บช้ำน้ำใจเพราะน้ำลายและการกระทำของคนมีสี "แดง-เหลือง-กากี" เพียงแค่อัตตา ความทนงตัวของตัวเอง

ผมมองเห็นชาวต่างชาติที่ผมไม่รู้จักมากมาย เดินสวนไปสวนมาอยู่ที่นี่ ค่าของเงินหมุนสะพัดเร็วยิ่งกว่าเปิดพัดลมเบอร์สาม ค่าของผืนแผ่นดินมีมูลค่ามากกว่าตั๋วเดินทางหนึ่งใบ ผมอยากให้ประเทศเรามีดัชนี "ค่าของความสุข" สูงที่สุดในโลกเหมือนประเทศภูฏานของเจ้าชายจิกมี่ ประเทศที่ไม่สนใจค่าของดัชนี GDP, GNP, G....ห่านเหวอะไรทั้งสิ้น สนใจแค่มวลความสุขของประชาชนในประเทศพุ่งทะลุเป้าก็ชื่นใจ

วันนี้ผมเก็บภาพมวลความสุขที่ผมได้สัมผัสมาฝากด้วยความตั้งใจ และคิดว่าพวกเขาคงรู้สึกแบบเดียวกับผม ถึงแม้ว่าในเวลานี้ดัชนีค่าของความสุขในแผ่นดินไทยกำลังถดถอยลงก็ตาม ขอให้เพลิดเพลิน :)

ตั้งแต่อัพบล็อกที่มีรูปภาพมา มีคนชมว่าผมถ่ายภาพสวยอยู่คนนึง หรือว่าคนส่วนใหญ่ถูกใจกับข้อความมากกว่าที่จะสนใจเดินไปขอเบอร์ภาพที่ผมถ่าย จะว่าผมรักการถ่ายภาพไหม ก็ไม่เชิง สารภาพตามตรงว่ามีความรู้เรื่องกล้องแค่งูงูบลาบลา<<(โฆษณาแฝงคอลัมน์ใน a day) ในโลกที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยียุคยิก<<(โฆษณาแฝงคอลัมน์นิ้วกลม-อีกที) พอแล้วๆ เดี๋ยวจะครบหมดทั้งเล่ม ไปหา(ซื้อ,ยืม,ขอ)อ่านประดับความคิดได้ทุกต้นเดือน ทั่วประเทศบ้างไม่ทั่วประเทศบ้าง<<(ไหนบอกพอแล้วไง?) :l

เข้าเรื่องกันดีกว่า ใครอยากเอาตามาดู(มาซื้อ)ศิลปะสวยๆ เอาหูมาฟังดนตรีเพราะๆ เอาใจมาหาความสุข รับรองไม่ผิดหวังครับ ตลาดนัดศิลปะจะมีทุกวัน ศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ ถึงสิ้นเดือนนี้ จะมาเดินเพลินๆ ซื้อของให้ตัวเองหรือให้คนอื่นก็ได้ บรรยากาศสบายๆสไตล์เรา นี่ถ้าสมมติแม่น้ำเจ้าพระยาอยู่ข้างๆนะ แหล่มมม..เลยยย :)

น้องในภาพที่กำลังวาดรูปอยู่ขมักเขม้นอยู่แค่ประถม 4 ไม่น่าเชื่อ ทำโปสการ์ดวาดด้วยมือขายทุกอาทิตย์ โดยที่มีครูพามาอีกที รูปอยู่ในแนวไหนไม่รู้ รู้แต่ว่าสวยดีมีจิตนาการ ผมอุดหนุนรูปโงกุนร่าง 4 ซุปเปอร์ไซย่าผมยาวมาหนึ่งใบ สนนราคาจะเริ่มตั้งแต่ 20-100 บาท ราคาขึ้นอยู่กับความพึงพอใจขายของน้องเขา ขอปรบมือ..

พลบค่ำมีดนตรีเพราะๆ ขัดเกลาความวุ่ยวายของรถราบนท้องถนนได้อย่างดี วงนี้มีสมาชิก 4 คน พิการตา 2, พิการขา 1, ปกติอีก 1, มันยิ่งทำให้บทเพลงที่บรรเลงส่งมาให้คนฟัง มีพลังอย่างไม่น่าเชื่อ เพราะยิ่งกว่าเพราะ ซึ้งยิ่งกว่าซึ้ง ผมชื่นชมในสิ่งที่พี่ทำเพราะผมทำอย่างพี่ไมได้ ถึงพี่จะมองไม่เห็นผม แต่พี่รุ้ไหมผมยืนฟังเพลงของพี่จนจบโดยไมได้เดินหนีไปไหน สิ่งที่ผมได้ยินคือมวลคุณค่าในตัวของพี่ทุกคนครับ :)

ได้โปสการ์ดติดมือมาไว้ติดแสตมป์ส่งหาสมาชิกในบล็อก ส่งความคิดถึงไปได้ไกลทั่วประเทศด้วยเงินแค่ 3 บาท ตามสโลแกนของโปสการ์ดทำมือของพี่ชุมพล "10 บาทวันนี้คิดถึงคนได้ตั้ง 3 คน" วันนี้คุณคิดถึงใครหรือยัง? มวลความคิดถึงทางใจราคาเท่าไร ลองถามตัวเองดู?

ภาพวาดที่วางอยู่ถ้ามันอยู่ภาพเดียวคงโดดเดี่ยวและอาจไมได้สวยนัก แต่เมื่อนำมาวางต่อกันเรียงรายจะเห็นว่าเหมือนเป็นการสร้างศิลปะชิ้นใหม่ขึ้นอีกอย่าง ความงามเกิดขึ้นได้เมื่อมีการรวมตัวของวัตถุ วัตถุเกิดขึ้นได้เมื่อมีการรวมตัวกันของสสาร บางภาพราคาอาจจะแพงเกินไปสำหรับผม แต่ราคาทางใจคงมากมายสำหรับคนที่วาดมัน-มวลศาสตร์งานศิลป์ มรดกของแผ่นดิน

มวลของความสุขคือสสารที่เราจับต้องไมได้ มวลของวัตถุก็ใช่ว่าจะมีความสุขเสมอไป ตอนนี้ผมรอคอยความหวังจากพลังของคนไทย มอบของขวัญชิ้นสำคัญที่ไม่ใช่แค่เสียงเปล่งตะโกน "เรารักในหลวง" ให้กับท่านก่อนสิ้นปี ของขวัญจากคนไทยทุกคนทั้งชาติ-มวลของความรักสามัคคี

ผมก็เป็นคนหนึ่งที่รักในหลวงไม่น้อยไปกว่าคนไทยทุกคนเช่นกัน ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน

แล้วเจอกันใหม่ด้วยความห่วงใย..