เพราะรักในสิ่งที่ฝัน จึงเพาะฝันในสิ่งที่รัก

Please Peace Me project/วันอาทิตย์ที่ 21 กันยายน 2551/หอศิลป์ฯกรุงเทพ

วันที่ 21 กันยายนของทุกปี รู้ไหมว่าเป็นวันอะไร? คำตอบคือเป็นวันสันติภาพสากลครับ คนจำนวนไม่น้อยไม่รู้ อาจเพราะไม่ได้ติดตามข่าว ไมได้สนใจ หรือคิดไปว่ามันก็แค่วันหนึ่งวันเท่านั้น เหมือนวันวาเลนไทน์ของฝรั่งแช่บ๊วย และวันไหว้พระจันทร์ของชนชาติจีนผู้ยิ่งยง

เล็กๆ น้อยๆ, สำหรับประเทศไทย สำหรับคนกลุ่มหนึ่ง-สำหรับคนหนึ่งกลุ่ม ที่ไม่ปล่อยให้วันสำคัญนี้ผ่านไปกับกาลเวลา เนื่องจากปีนี้ จะเป็นการครบรอบ 50 ปี ของการถือกำเนิดของสัญลักษณ์สันติภาพ ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อปี 2501(แม่ผมเกิดพอดี) จากการออกแบบของ เจอรัลด์ ฮอลทอม โดยแรกเริ่มถูกใช้เป็นสัญลักษณ์ของกลุ่ม Direct Action Committee Against Nuclear War และกลายเป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางในความหมายถึงการเรียกร้องสันติภาพและการต่อสู้ในแนวทางอหิงสาอีกด้วย น่าชื่นชมครับ

กลุ่มภาพยนตร์ชูใจ ร่วมกับ กลุ่ม Siam Independent Documentary นำทีมโดยคุณตั้ม-พัฒนะ จิรวงศ์ และกลุ่ม Making A Flower Film มองเห็นความสำคัญของโอกาสดังกล่าว และจะใช้โอกาสนี้ เป็นช่องทางในการรณรงค์ผ่านสื่อภาพยนตร์ เพื่อให้ผู้คนมองเห็นคุณค่าของการมีสันติภาพในโลก อันจะนำมาซึ่งความสงบสุขต่อไป โดยทำหน้าที่เป็นผู้ประสานงานศิลปิน นักทำภาพยนตร์ และผู้ที่สนใจทั่วไป ในการทำภาพยนตร์สั้นในหัวข้อสันติภาพ และเป็นผู้ดำเนินการติดต่อสถานที่ฉายภาพยนตร์ และประชาสัมพันธ์การจัดงานแก่ประชาชนทั่วไป

ทั้งนี้ เงินรายได้ที่เกิดจากโครงการทั้งหมด จะมอบให้องค์การสหประชาชาติ หรือหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเพื่อช่วยเหลือผู้ได้รับผลกระทบในเหตุการณ์ความรุนแรงทางสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย

....

จาก 50 ผู้กำกับสู่ 50 ภาพยนตร์สั้นเพื่อสันติภาพโลก ไปตามหา "ศัญ-ฏิ-พาบ" ที่ถูกต้องกับผมไหมครับ? ถ้าสนใจเชิญตามมาได้เลยครับ ขอให้เพลิดเพลิน :)

ผู้จัดงานกล่าวคำทักทายพร้อมคำขอโทษ, เพราะงานค่อนข้างฉุกละหุก ติดๆ ขัดๆ ไปนิด แต่ผู้ชมก็ตั้งตารอชมอย่างใจจดใจจ่อราวกับนี่เป็นพิธีประกาศรางวัลออสก้าของไทย, เริ่มต้นจากการแสดงระบำร่ายรำของเด็กน้อยจากภาคใต้ เสร็จแล้วน้องเขาให้พี่ๆ ทั้งหลายนั่งสมาธิ แล้วน้องเขาก็พูดไปเรื่อย จนเราคล้อยตามเสียง น้องเขาบอกว่าที่โรงเรียนคุณครูให้ทำแบบนี้ทุกวัน หลังจากการสาดซัดของผู้ที่มีนามว่าซึนามิ ผมหลับมาพริ้มด้วยภาพในหัวและลืมตาพร้อยด้วยรอยยิ้ม :) 

จากนั้นนายอานันท์ ปัญยารชุน อดีตนายกคนที่ 18 ของประเทศไทย ได้เดินทางมาเปิดพิธีด้วยตนเอง ท่านพูดถึงงานในครั้งนี้และวิถีชีวิตของคนในอดีต ที่บ้านเมือง(ค่อนข้าง)สงบสุขกว่านี้ ท่านให้แง่คิดปิดท้ายได้ประทับใจผมว่า "ประเทศที่จะมีสันติภาพนั้น ต้องเริ่มจากคนในประเทศมีสันติธรรมเสียก่อน"

หนังถูกแบ่งย่อยเป็นสองพาส พาสแรกคือ Please peace me พาสที่สองคือ Peace please me, หลังจากหนังพาสแรกทั้ง 23 เรื่องจบลง ก็ถูกคั่นโฆษณาด้วยการเสวนาของคุณเนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์-กวีซีไรต์, คุณนนทรีย์ นิมิบุตร-ผู้กำกับร้อยล้าน, พี่ตั้มหัวหน้างาน, และพิธีกรอีกหนึ่งคน หลักใหญ่ใจความก็พูดๆๆ เรื่องสันติภาพ การใช้ชีวิต และปิดท้ายด้วยกลอนของคุณเนาวรัตน์ ได้อย่างสวยงามตามแบบฉบับของ 'สันติ' ใน 'ภาพ' ของผู้แต่ง

หนังพาสที่สองอีก 28 เรื่องเริ่มแล้วครับ :) 00.04.32....00.38.12.... ""

หนังจบแล้วครับ ทีมงานถ่ายภาพกันหน่อย ผมทำตัวเนียนสวมรอยเป็นสื่อมวลชนซะเลย :)

สันติภาพของผมมีหนึ่งสันติภาพ สันติภาพของคนไทยมีหกสิบล้านสันติภาพ แต่ทำไมเราไม่เคยมีสันติภาพจริงๆ สักครั้ง

น่าแปลกที่คนอย่างอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ผู้นำเผด็จการของเยอรมนี ผู้ฝักใฝ่คำว่าสงครามได้เสียชีวิตไปแล้ว ไม่น่าเชื่อ!! รู้ไหมว่าเขาตายตรงกับวันเกิดของผมนั่นก็คือ วันที่ 30 เมษา, ส่วนอีกคนก็คือจอห์น นอนเล่น เอ้ย! เลนนอน นักดินตรีผู้เกรียงไกร ผู้ฝักใฝ่หาแต่คำว่าสันติในโลก ด้วยสิ่งที่เขาถนัดที่สุด นั่นก็คือดนตรี, ผมขอออกตัวไปสองเสาไฟฟ้าก่อนเลยว่า ผมไม่เก่งภาษาอังกฤษ และไม่รู้ความหมายของเพลงนี้อย่างลึกซึ้ง แต่เท่าที่พอรู้ตามความรู้เท่าหางอึ่งของตัวเอง จอห์นกำลังบอกกับพวกเราว่า เขาคงไม่อยากให้คนทำร้ายกัน อยากให้ผู้คนทั่งโลกรักกัน อยากเห็นโลกนี้สงบสุข

บุคคลสองคนนี้ถูกจารึกด้วยประวัติศาสตร์ ให้พวกเขากลายเป็น 'ตำนาน' ให้กับคนรุ่นหลัง ต่างกันตรงที่ คนแรกถูกจดจำในฐานะผู้ร้าย คนหลังถูกจดจำในฐานะพลเมืองดี, ผมว่าเราน่าจะช่วยกันทำให้ imagine ของจอห์นเป็นจริงขึ้นสักครั้ง คนละไม้คนละมือ ถึงเราไม่ได้สร้างอะไร แต่เราก็ไม่ควรทำลายอะไร, ต้องขอบคุณเจอรัลล์ ฮอลทอม อีกครั้งที่ให้กำเนิดโลโก้-ตีนนกพบราบ สัญลักษณ์ของสันติภาพ คงไม่มีนกตัวไหนอยากอยู่ในกรงมากกว่านอกกรงเป็นแน่ ถ้าไม่เชื่อให้ลองเกิดไปเป็นนกดูสิ!

เหมือนกับที่ไอน์สไตน์เคยกล่าวไว้ "จินตนาการสำคัญกว่าการความรู้"

ทุกคนเขียนคำว่าสันติภาพเป็น ทุกคนอ่านคำว่าสันติภาพออก ทุกคนรู้ความหมายของมัน ผมไม่อยากเห็นคำว่า "สัน-ติ-ภาพ" เป็นเพียงแค่ "ศัญ-ฏิ-พาบ" ที่ถึงแม้จะออกเสียงถูก แต่ก็ผิดตั้งแต่แรกที่เขียน

สงบ+สุข = "โลกจะ 'สงบ' ถ้าคนมีสันติภาพ คนจะ 'สุข' ถ้าโลกมีสันติธรรม"

....

เก็บตก-หล่นตา :)

น่าจะเป็นลายส้นของพี่ตั้ม-วิสุทธิ์ พรนิมิตร แน่นอน งานนี้วาดบนฝาผนังกันเลยครับ! มีวีดีโอสอนวาดการ์ตุนด้วย เจ๋ง+

"วรรณะเดียวกัน-วรรณะเพื่อนสนิทมิตรสหาย"

"บริษัทคุณต้องการพิพิธภัณฑ์จริงๆ หรือว่าต้องการแค่สร้างภาพหาเสียงกันแน่ คุณ...."

"จ่าพันธ์เจอต้อยหมวกแดง"

"ดอกบัวพองได้เพราะแรงลม หัวใจคนพองได้เพราะลมแรง"

"พวกเราหมายเลข หนึ่ง-เก้า-หนึ่ง-สี่ และหมายเลข หนึ่ง-เก้า-สาม-เก้า พวกเรามาจากดาว Pnpn38 อันไกลโพ้น อย่าแตะต้องพวกเรานะ เดี๋ยวจะท้อง(ไม่มีพ่อ) เรายังอยากมีอนาคตที่สดใส"

"เวทีบริเวณห้องโถงชั้นหนึ่ง เมื่อซูมเข้าไปไกล้ๆ แล้วจะพบว่า.."

""

""

""

แต่เดี๋ยวก่อนยังไม่จบ มี่ข่าวมาฝาก งานต่อไปเริ่มขึ้นแล้วในชื่อนิทรรศการว่า "รอยยิ้มสยาม : ศิลปะ+ศรัทธา+การเมือง+ความรัก (Traces of Siamese:Art+Faith+Politics+Love)" จัดแสดงงานจิตรกรรม ประติมากรรม ภาพถ่าย ศิลปะการจัดวาง วีดีโออาร์ต จากศิลปินรุ่นเก่ารุ่นใหม่ทั้งไทยและเทศ กำหนดจัดแสดงนิทรรศการในระหว่างวันที่ 23 กันยายน - 26 พฤศจิกายน 2551/บริเวณชั้น 7-9/หอศิลปฯกรุงเทพ

ใครอ่านมาถึงตรงนี้ได้ ผมขอขอบคุณจากใจจริงครับ ตอนนี้คุณสะกดคำว่า "ศัญ-ฏิ-พาบ" ถูกต้องหรือยัง? ถ้ายังไม่ถูกแสดงว่าคงไม่เข้าใจในสิ่งที่ผมเขียน ถ้าอยากเข้าใจช่วยกรุณากลับไปอ่านตั้งแต่ย่อหน้าแรกอีกครั้ง! ด้วยความปราถนาดี :)

แด่..สันติภาพ, สันติสุข, เสรีภาพ, อิสรภาพ, นกพิราบ, และคนที่เข้าใจความหมายของ "สัน-ติ-ภาพ" ที่แท้จริง

ขอบคุณภาพบางส่วนมีอยู่ 4 ภาพ จากชมรมหนังสั้นประเทศไทยครับ http://www.thaishortfilm.com/peaceme.html

ปล1.ผมไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียในนิทรรศการแต่อย่างใด แค่เป็นส่วนหนึ่งของสังคม ที่อยากช่วยในคนอีกส่วนหันกลับมามองดูรากเหง้าของตัวเอง

ปล2.ผมควรจะเงียบหรือจะพูดดีในส่วนของคำบรรยายภาพ คือแบบว่า..กลัวจะหงุดหงิด รำคาญ แล้วพาลคิดในใจว่ามึงจะพูดทำไมวะกูรู้แล้ว :L

แล้วเจอกันใหม่ด้วยความห่วงใย..