เพราะรักในสิ่งที่ฝัน จึงเพาะฝันในสิ่งที่รัก

นิทรรศการศิลปะชีวิตประจำวันในเกาหลี/2-31 ตุลาคม 2551/ชั้น 3/หอศิลป์สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชีนีนาถ

ช่วงนี้ชีวิตชีพจรลงเท้าครับ! ร่อนเร่ออกมาจากบ้านทุกวัน ออกเช้า-กลับดึก ไม่ได้เจอหน้าแม่มาหลายวันแล้ว เดินสายหาอาหารตาและวัถตุดิบใส่สมองไปวันๆ เพราะชีวิตช่วงนี้ยังมีคำว่า 'ว่าง' อยู่ อีกไม่นานก็คงต้องเดินเข้าสู่ถนนของการทำงาน ดีกว่านั่งนอนอยู่บ้านเฉยๆ มันไมได้อะไรขึ้นมา ถ้าผมมีเงินถุงเงินถัง ป่านนี้..ผมไปดูบอลที่แมนเชสเตอร์แล้ว! เดี๋ยวจะค่อยๆ ทยอยเอาการเดินทางประจำวันมาฝากนะครับ วันนี้เริ่มต้นจากงานนี้ก็แล้วกัน ขอต้อนรับสู่เกาหลีอินบางกอกครับ.

"เริ่มด้วยโปสเตอร์ป้ายประกาศนิทรรศการ"

"ตามมาด้วยผลงานที่ชื่อว่าข้าวแดง เป็นสื่อผสมของไม้กับสีอะครีลิก"

"น้าเขากำลังเชือด-เฉือน-สับ-หั่น-หัวปลาอยู่ แล้วเกิดคิดถึงสามีขึ้นมา..เอาละสิซวยแล้ว!"

"กระจกวิเศษจ๋า..บอกข้าหน่อยว่าใครงามเลิศเฉิดโสมที่สุดในดินแดนโสมตังกุยจั๊บ"

"ไม้-ในอดีต"

"ไม้-ในปัจจุบัน"

"....!?!?!?"

"ความหลังของชายเร่ร่อนในคืนวันแสนสุขของครอบครัว"

"อพาร์ตเมนต์คุณป้าของพี่ตุล..เจอ..คอนโดมีเนียมชีวิตของพี่ตี๋"

"ส้นตีนคละเบอร์..!!"

"ทางหลวงหมายเลข 42 ถนนสายสีแดง-เส้นทางของความรัก"

"คนนอนอยู่ที่พื้น ไม่รู้ว่าตายแล้วหรือยัง แวดล้อมไปด้วยตึกกับต้นไม้"

"ฮักค์กับฉลามบรรจุกระป๋อง!"

"ยอดมนุษย์ฟุตลองแมน!"

"หัวเด็กตัวขาด!"

"ตลก 8 ฉาก พบกันทุกวันเสาร์ ช่อง 5.1 บ่าย 2 โมงหย่อนๆ"

"ชื่อผลงานว่าปาเลสไตล์ ไอเดียเจ๋งมาก เสียดาย..ลืมจดรายละเอียดมาไม่ว่ากันนะครับ"

"สุดท้ายไม่รู้ว่าตัวเองเป็นศิลปินได้ไหม เลยสร้างศิลปะในลิฟต์ซะหน่อย" :)

,,,, ,,,,

โชคดีมากครับที่ได้ไปดูมาเมื่อวาน วันสุดท้ายของงานพอดิบพอดี ผลงานทั้งหมดเป็นของศิลปินเกาหลี เคยจัดแสดงที่นู่นมาแล้ว วันนี้เขานำผลงานบินมาให้คนไทยได้ชื่นชม แต่ไม่รู้ไปไหนกันหมด คงไปกระจุกตัวอยู่ตามห้างเล็กห้างใหญ่(หรือสนามราชมังฯ) ผมเลยเดินเหยียบเงาตัวเองคนเดียวเปลี่ยวเหงา ได้ยินเสียงแอร์บ่นออกมาหื่งๆ รู้สึกเย็นเฉียบชะมัด เดินวนไปวนมาอยู่หลายรอบ ถ้าสมมติว่าที่นี่เป็นหอศิลป์ในเกาหลี เงาของผมคงร้องโอ้ย! เพราะโดนเท้าอาตี๋อาหมวยเหยียบย่ำจนอ่วมแน่ๆ

แล้วเจอกันใหม่ด้วยความห่วงใย..