เพราะรักในสิ่งที่ฝัน จึงเพาะฝันในสิ่งที่รัก

นิทรรศการศิลปะเด็กนานาชาติครั้งที่ 12/21 กันยายน - 3 พฤศจิกายน 2551/ชั้น4-5/หอศิลป์สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ

งานแลกเปลี่ยนและแสดงศิลปะเด็กนานาชาติ A World United through Art เริ่มขึ้นจากมิตรภาพของครูศิลปะจากหลายประเทศซึ่งเกิดขึ้นระหว่างการอบรมภาคฤดูร้อนของหอศิลปะแห่งชาติ ณ กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. จากจุดเริ่มต้นในการแลกเปลี่ยนเทคนิคการเรียนการสอนและความคิดเห็นต่างๆ ผ่านจดหมายและอีเมล์ ในที่สุดครูโซคอร์ริโต ดิแอซ จึงเชิญชวนกลุ่มครูศิลปะให้ส่งผลงานนักเรียนมาแสดงที่โรงเรียนของตนในประเทศเปอร์โตริโกในปี 1994 และได้รับผลงานจาก 5 โรงเรียนในนิทรรศการคราวแรก นับแต่นั้นมาทุกๆ ปี หลายประเทศทั่วโลกได้เริ่มเข้าร่วมโครงการและหมุนเวียนกันเป็นเจ้าภาพในการจัดนิทรรศการนี้ ขอต้อนรับเข้าสู่ศิลปะ+เด็ก+จินตนาการ+สินติภาพ ครับ..

ปี 2551 นี้ เป็นครั้งแรกที่ประเทศไทยได้รับเกียรติให้เป็นเจ้าภาพจัดงานศิลปะเด็กนานาชาติ “COLORS FROM MANY LANDS” หรือ “หลากสี ร้อยดินแดน” ภายใต้โครงการ A World United through Art ครั้งที่ 12 ซึ่งสำหรับมูลนิธิยุวพัฒน์แล้ว การเป็นเจ้าภาพจัดนิทรรศการ COLORS FROM MANY LANDS มิได้เป็นเฉพาะการแลกเปลี่ยนทางศิลปะเท่านั้น แต่ถือเป็นการเฉลิมฉลองความมีน้ำใจและความร่วมมืออย่างไม่เป็นทางการระหว่างประเทศอีกด้วย

"โลกหนึ่งใบร้อยใจด้วยศิลป์"

ไปดูผลงานของเด็กๆ จากต่างประเทศกันก่อน..

"ที่เมืองซานติเอโก เขาบอกว่าฝนคือศิลปะ"

"บังคลาเทศปลูกชาเพื่อส่งออก ช่วยสร้างรายได้และยังเพิ่มพื้นที่สีเขียวในประเทศอีกด้วย"

"ทัชมาฮาลเป็นอนุสรณ์แห่งความรักของกษัตริย์ที่สร้างให้กับพระชาชินี ใช้เวลาสร้างถึง 22 ปี"

"10 ปีที่แล้วตึกแฝดปิโตรนาสทาวเวอร์สูงที่สุดในโลกก่อนถูกตึกไทเป 101 ชิงตำแหน่งไป"

"ที่สเปนคนสู้กับกระทิงแต่ที่บังคลาเทศกระทิงสู้กันเอง"

"พินยาตา คือการละเล่นของเด็กเม็กซิกัน ปิดตาใช้ไม้ตีโคมกระดาษ แล้วขนมจะหล่นลงมาเป็นรางวัล"

"สาวอียิปต์ไว้พุงเพื่อการเต้นระบำหน้าท้อง"

"ในงานฉลองวันประสูติของพระกฤษณะ เด็กๆ จะต่อตัวกันเป็นพีรามิดเพื่อชิงไหที่ใส่รางวัลไว้"

"ชุดประจำชาติยูเครนสีวันสดใส ประกอบด้วยกระบังหน้าและผ้าปักเสมอ"

"ชาวเอเชียใต้เคลื่อนย้ายของโดยการเทินหัวแทนถือด้วยมือจนเชี่ยวชาญ"

"นกกีวี สัตว์ท้องถิ่นนิวซีแลนด์ มีปีก บินไมได้ แต่วิ่งเร็วกว่าคน"

"ที่เกาหลี กิมจิมีมานานนับ 3000 ปี จนต้องมีพิพิธพัณฑ์เป็นของตัวเอง"

"นกคุคาขุระ แห่งออสเตรเลีย หัวเราะได้เหมือนคน"

"ตุ่นปากเป็ด ปากเหมือนเป็ด เท้าเหมือนคน ขนเหมือนตุ่น อยู่ได้ทั้งบนบกและในน้ำ"

"ช่วงเทศกาลแสงไฟ ทุกๆ บ้านจะจุดตะเกียงน้ำมัน เพื่อฉลองการเริ่มต้นของฤดูไบไม้ร่วง"

"กูรู รู้ทุกเรื่อง คือที่ปรึกษาคนสำคัญสำหรับครอบครัวชาวอินเดีย"

"คนเปอร์โตริกันเชื่อว่าหน้ากากตัวประหลาดสีสันสดใสช่วยขับไล่วิญญาณปีศาจได้"

"เพื่อปกปิดร่างกายของธรรมเนียมอิสลาม ผู้หญิงสวมผ้าคลุมหน้า ส่วนผู้ชายโพกศีรษะ"

"ใบเมเปิลมีทุกหนแห่งในแคนาดา รวมทั้งบนธงชาติด้วย"

"มาดากัสการ์เป็นประเทศในมหาสมุทรอินเดียและเป็นเกาะที่ใหญ่อันดับ 4 ของโลก"

"หมีแพนด้าตัวกลม ใครจะรู้ว่ามันกินแต่ใบไผ่เป็นอาหาร"

สังเกตุได้อย่างนึงว่าเด็กที่อยู่ในประเทศไหน ก็จะวาดรูปที่เกี่ยวข้องกับประเทศนั้น เป็นเพราะเขาคุ้นเคยกับมันจนชิน ตามเอกลักษณ์ ศิลปวัฒนธรรม สังคมความเป็นอยู่ ประเพณีท้องถิ่น ผมว่าโตขึ้นพวกเขาต้องเป็นศิลปินได้แน่ๆ

,,,, ,,,,

ทีนี้กลับมาดูผลงานเด็กไทยของเราบ้าง..

"ที่เมื่องไทย..มีแสตมป์ที่เป็นสไตล์ของตัวเอง"

"ที่เมืองไทย..หลังฝนตกมองน้ำที่พิ้นจะเห็นวัดกลับหัว"

"ที่เมืองไทย..มีการแสดงมโนราห์ศิลปะพื้นบ้านไทยของภาคใต้"

"ที่เมืองไทย..ชาวเขาเลิกปลูกฝิ่นหันมาเพาะรักแทน ภูเขาเลยสวยงามไปด้วยดอกรัก"

"ที่เมืองไทย..มีช่อฟ้าระกาหงษ์"

"ที่เมืองไทย..มีน้ำทะเลให้เล่น เป็นที่อยู่อาศัยขนาดใหญ่ของสัตว์น้ำ"

"ที่เมืองไทย..ผีตาโขนไม่น่ากลัวเท่าผีทะเล"

"ที่เมืองไทย..ณ ท้องสนามหลวง พิ้นดินแน่นด้วยผู้คน น่านฟ้าสวยด้วยว่าวหลากสีสัน"

"มีเมืองไทย..นกกระยางบินไมได้ สงสัยอกหัก"

"ที่เมืองไทย..ช้างคือสัญลักษณ์ประจำชาติอยู่คู่ดินแดนสยามมาช้านาน"

"ที่เมืองไทย..ยังมีรถไฟฉึกฉักปู๊นปู๊น มีวัวมีควายกลางท้องทุ่งนา"

"ที่เมืองไทย..พุทธศาสนิกชนทำบุญตักบาตรกันทุกเทศกาล"

"ที่เมืองไทย..มีสามเณรที่น่ารักที่สุดในโลก(หรือใครจะเถียง!)"

"ที่เมืองไทย..ไก่ขันปลุกคนก่อนที่นาฬิกาจะถูกประดิษฐ์ขึ้นมาเสียอีก เอกอี้เอ๊กเอ้ก.."

"มีเมืองไทย..อักษรตัวแรกที่เราเริ่มท่องจนจำขึ้นใจคือ ก.ไก่ในเล้า ข.ขวด..ฯ"

เป็นไงละครับ ถึงกับอึ้งเลยใช่ไหม! ผมยังอายเลยที่ฝีมือการวาดรูปของตัวเองยังสู้น้องๆ เขาไม่ได้ เด็กไทยของเราก็ไม่แพ้ชาติใดในโลกเหมือนกัน ถ้ามีประตูเปิดโอกาสให้พวกเขาทำกิจกรรมที่เป็นประโยชน์ต่อตัวเอง วันนี้ผมเหงาน้อยหน่อยเพราะเจอคนในหอศิลป์มากมาย

,,,, ,,,,

"บังเอิญได้เจอกับพี่แสตมป์ ผมรู้จักเขาผ่านเพลงทฤษฏีสีชมพูและเพลงวันแห่งความรักของพี่นิ้วกลม ได้พูดคุยกันนิดหน่อย พี่เขาจบสถาปัตย์จุฬา(อีกแล้ว!?) เป็นรุ่นน้องพี่นิ้วกลมอยู่หลายปี"

"พี่เขามาเป็นเกสให้คลื่น 107met fm มาจัดงานเวิร์คช็อปศิลปะเพ้นท์กระเป๋าผ้าให้กับเด็กๆ "

"นี่คือจดหมายรายงานตัวของจิตกรน้อยนานาประเทศ"

"ถ้าเราจะสอนสันติภาพอันแท้จริงบนโลกใบนี้ และถ้าเราจะทำสงครามเพื่อขจัดสงคราม เราคงต้องเริ่มต้นที่เด็ก"

,,,, ,,,,  

ปิดท้ายด้วยคำคมของ มหาตมะ คานธี ผู้เนรมิตคำว่าสันติภาพไม่ให้เป็นแค่ภาพลวงตาอีกต่อไป.. วันนี้ผมขอตัวลาไปก่อน พบกันอีกสำหรับการเดินทางครั้งหน้า หวังว่าจะมีคนติดตามชมนะครับ..

อยากให้คนไทยจับมือกัน อยากให้คนไทยโอบกอดประเทศตัวเอง ขอให้โลก 'รัก' ประเทศไทย

แล้วเจอกันใหม่ด้วยความห่วงใย..