เพราะรักในสิ่งที่ฝัน จึงเพาะฝันในสิ่งที่รัก

คอนเสิร์ตพี่จุ้ย/28 พฤศจิกายน 2551/18.00น - 20.00น/สนามหญ้าหลังมิวเซียมสยาม

ผมรู้จักพี่จุ้ยครั้งแรกเมื่อรู้ว่าพี่เขาเป็นคนที่แต่งเพลงอิ่มอุ่น ซึ่งเป็นเพลงประจำวันแม่ที่ผมชอบมากที่สุด นอกจากนั้นผมไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับพี่เขาเลย อีกอย่างรู้จักพี่จุ้ยในฐานะ 'นักเขียน' อันหลังนี่ทำให้ผมเพิ่มความชอบยกให้พี่เขาเป็นไอดอลไปอีกหนึ่งคน ผมมางานวันนี้ยอมรับว่าตั้งใจจะมาดูการแสดงของเด็กๆ ชาวดาระอั้ง ผมเชื่อว่าใครทีได้ไปวันนั้นต้องมีความรุ้สึกเช่นเดียวกับผม หนึ่ง-อบอุ่น สอง-อิ่มใจ คนดูน่าจะราวๆ เกือบ 200 คน ขอต้อนรับเข้าสู่เย็นวันศุกร์ที่มีความสุขครับ..

"ได้มีโอกาสเจอพี่จุ้ยครั้งแรก พลาดได้ซะที่ไหนกัน"

,,,, ,,,,

กว่าคอนเสิร์ตจะจบ พี่จุ้ยแถมเพลงแล้วแถมเพลงอีก เลยกำหนดเวลาไปถึงครึ่งชั่วโมง วงดนตรีที่มาเล่นก็มีงานต่อแถวนวมินทร์ พี่จุ้ยเลยจำเป็นต้องจบคอนเสิร์ตแบบมีความสุข ทั้งที่เสียงปรบมือยังส่งเสียงดังต่อเนื่องอยู่นาน แต่ทำไงได้งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกราสินะ ผมชอบบรรยากาศตั้งแต่แรกจนจบ อากาศเย็นๆ นั่งบนพื้นหญ้าสบายๆ เพลงเพราะๆ บวกกับมุขและข้อคิดที่พี่จุ้ยพูดตลอดเวลา

ผมตั้งคำถามกับตัวเองเมื่อเห็นคนมาขอลายเซ็น ขอถ่ายรูป ทั้งๆ ที่วันและวัยขอพี่จุ้ยได้ล่วงเลยคำว่าวัยรุ่นไปแล้ว, อะไรที่ทำให้คนหนึ่งคน เป็นที่สนใจและจดจำของใครๆ ได้มากเพียงนี้? เพราะอะไร? คำตอบอยู่ตรงหน้าผมแล้ววันนี้

ความเก๋าไงละ เคยดูหนังเรื่องเก๋าๆ ไหม นั่นละ เก๋าที่ฝีมือ หล่อที่ความคิด ทุกเพลงที่พี่จุ้ยแต่งมักจะมีความหมายเรื่องการใช้ชีวิตอยู่ในนั้นเสมอ เพราะเขาได้ทำในสิ่งที่เขารัก มันเลยออกมาดีอย่างตั้งใจ

พี่จุ้ยบอกว่า "ตอนนี้เริ่มรู้สึกอิ่มกับการร้องเพลงแล้ว มันเหมือนร้องถูกเนื้อ แต่เหมือนร้องผิด" พี่จุ้ยบอกต่อว่า "ผมว่าผมน่าจะแต่งเพลงอย่าง แล้วให้คนอื่นร้องมากกว่า" ก่อนจบคอนเสิร์ตพี่จุ้ยฝากข้อคิดดีๆ ไว้อีกอย่างว่า..

"อยากหาสมุด อย่าไปที่ห้องสมุด มันไม่มีหรอก มันมีแต่หนังสือ แต่ถ้าอยากรู้ว่าแล้วสมุดมันอยู่ที่ไหน ก็ต้องไปหาเอาเอง" โห..ผมอึ้งไปสองตลบ!! ถึงใครจะงงหรือไม่เข้าใจ แต่ผมคิดว่าผมเข้าใจนะ

,,,, ,,,,

มีข่าวฝากหนึ่งอย่างครับ, 20 ปีที่แล้วพี่จุ้ย, วายร้ายสีแดง, ตุ้มพุทรา, 3 วัยรุ่นไทยโบกรถเที่ยวตะลอนจากกรุงเทพไปเกาะสมุย แล้วออกหนังสือชื่อ 'หนุ่มนักโบกกับสาวขี้บ่น' พิมพ์รวมเล่มครั้งแรกเมื่อเดือนเมษายน 2532

20 ปีผ่านไป พี่ก้อง-ทรงกลด, พี่เอ๋-นิ้วกลม และอีกหนึ่งสาวผู้โชคร้าย กำลังจะออกเดินทางทำความรุ้จักประเทศไทย ด้วยการโบกรถเป็นเวลา 1 เดือนเต็ม แล้วกลับมาเขียนหนังสือ กับโครงการ 'หนุ่มนักโบกกับสาวผู้โชคร้าย' สาวคนไหนอยากร่วมเดินทางกับทริปนี้รีบร่อนใบสมัครไปเลยจ้า..

ติดตามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ www.lonelytrees.net, www.roundfinger.com เสียดายที่ผมเป็นผู้ชาย อดเลย :(

แล้วเจอกันใหม่ด้วยความห่วงใย..