เพราะรักในสิ่งที่ฝัน จึงเพาะฝันในสิ่งที่รัก

รี๊ดแคมป์ ฉบับทุกอย่างอ่านได้ พ.ศ. ๒๕๕๑ ได้ให้ความหมายของคำว่า 'อ่าน' ไว้ว่า : อ่าน ก. ว่าตามความคิด, ว่าตามความอยากรู้อยากเห็น(ไม่ใช่สอดรู้สอดเห็น), อ่านทุกอย่างที่ขวางหน้า, อ่านในใจรู้อยู่คนเดียว, อ่านนอกใจรู้ไปถึงหลายคน(และอาจโดนแฟนบอกเลิก!), อ่านๆๆ ตัวอักษรทุกชนิด ทุกที่ ทุกเวลา รวมถึงอ่านใจคนที่กำลังอ่านอยู่ตอนนี้ด้วย ขอต้อนรับเข้าสู่ 'อ่าน' ออกเสียงว่า ออ-อา-นอ-อาน-ไม้เอก=อ่าน..

"พอมาถึง อันดับแรกลงทะเบียนกันก่อน"

"พี่ๆ ทีมงานกำลัง 'อ่าน' โน๊ตบุ๊ค, แฮนดิแคม, กาแฟ, ขาตั้งกล้อง, โปสเตอร์.."

"ผมมาเปลี่ยนหัวข้อ 'อ่าน' วินาทีสุดท้ายที่ต้องส่งเรื่อง, สติกเกอร์มีไว้โหวต"

"จากนั้นทุกคนก็จะต้องเอาเรื่องของตัวเองมาแปะไว้ที่กระจกเพื่อทำการโหวต"

"เรื่องไหนได้คะแนนโหวตเยอะพี่เขาก็จะเอามาจัดตารางเวลา เรื่องละครึ่งชัวโมง"

"และแล้วเรื่องของผมก็ติดอันดับด้วยโว้ย เป็นไปได้ยังไงเนี่ย! ดีใจว่ะ"

"มีห้องทั้งหมด 3 ห้องให้เราเลือกเข้าไปได้ตามอัธยาศัย ห้องนี้เรื่องเชียงใหม่"

"ห้องนี้เรื่องเจ้าชายน้อย คนเยอะมากๆ"

"เรื่องอะไรสักอย่างจำไมได้หัวข้อเป็นภาษาอังกฤษ"

"ห้องนี้ก็จำชื่อเรื่องไมได้อีกเช่นกัน พี่เขาเล่าได้ถึงใจมาก เสียงแหลมปรี๊ด.."

"ข้าวผัดกระเพราไก่-ไข่ดาว มื้อกลางวันของพวกเราชาวรี๊ดแคมป์"

"ฮอตแค่ไหนไม่รู้ รู้แค่ว่ามีคนรีเควสต่อช่วงบ่าย เสียดายที่ผมต้องไปงานแตกหน่อ"

"บ้างมาเดี่ยวๆ แบบซิงเกิล"

"บ้างมาเป็นคู่ แบบของแถม"

"บ้างมาเป็นหมู่ แบบมิกซ์"

"บ้างพูดคุยตามประสา แบบคนคอเดียวกัน"

"ทิ้งที่อยู่ไว้ติดต่อกัน ถือว่าเป็นการโฆษณาบล็อกตัวเองแบบออกนอกหน้า ตัวใหญ่ซะ!"

"ชอบ-ไม่ชอบ อะไรก็เขียนบอกพี่เขาได้เลย"

,,,, ,,,,

ติดอกติดใจอยากอยู่ต่อจนเลิกงาน แต่ก็อย่างที่บอก เกิดอาการรักพี่เสียดายน้อง เลยมีเวลาอยู่กับน้องแคมป์แค่ 3 ชั่วโมงเอง แต่ไม่ต้องน้อยใจไปนะน้อง ยังไงผมก็รู้สึกดีมากมาย ที่คนในงานโหวตเรื่องของผมฮอตฮิตติดชาร์ทไปถึงช่วงบ่าย ผมได้รางวัลเป็นเสื้อยืดเท่ๆ มาหนึ่งตัว ตอนนี้ซักอยู่เพราะเห่อใส่ไปเมื่อวาน ขอบคุณมากครับ

มีเรื่องอยากจะเล่า ถึงความสุข 2 อย่างที่ได้รับในวันนั้น

1.

ช่วงเช้าเรื่องของผมถูกจัดให้อยู่เวลา 11.30น - 12.00น ตอนแรกสั่น ตื่นเต้น กลัวไปหมดว่ามันจะออกมาอีหรอบไหนกันว่ะ แต่พอมีคนเริ่มทยอยเข้ามา ก็เริ่มอุ่นใจขึ้นบ้าง เริ่มแรกเราก็ไถ่ถาม ชื่อเสียงเรียงนาม ทำอะไรกันอยู่ แล้วก็ถามต่อถึงสิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้ กับสิ่งที่ฝันถึงในตอนเด็ก ว่ามันแตกต่างกันมากไหม ต่างคนก็ต่างแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันต่างๆ นาๆ

บางคนเรียนจบแล้วไม่ได้ทำงานในสิ่งที่เรียนมา บางคนอยากเป็นนั่น แต่ได้เป็นนี่ บางคนไม่อยากเป็นอะไร คือพอใจในสิ่งที่ทำอยู่ ถึงมันจะไม่ใช่สิ่งที่มีความสุขที่สุด ก็ถือว่ามันเป็นประสบการณ์ อะไรผ่านมาก็ต้องคว้าเอาไว้ก่อน

ผมไล่ถามทุกคนด้วยคำเดียวเดียวกันว่า ทุกวันนี้มีความสุขกับสิ่งที่ตัวเองทำแล้วหรือยัง?

มันเป็นคำถามง่ายๆ แต่ทั้งหมดมันคือ ความฝัน+ความรัก+ความจริง, ผมคิดว่าคนเราจะเอาดีด้านไหนสักอย่าง มันต้องทำได้ มันต้องเกิดขึ้นจากความรักความชอบก่อน จากนั้นเราก็มาดูพืนฐานของชีวิตคือความจริง เช่น ตอนนี้บ้านผมอยู่ในสลัม จะให้ผมเอาเงินไปฟาดหัว ซื้ออำนาจใหญ่ใฝ่สูงจากใครได้ เราทำได้เพียงแค่กระพริบตาดำๆ ไปวันๆ

"คนเราต้องฝันเท่าที่ทำได้ ไม่ใช่ฝันเกินตัว มันไม่มีประโยชน์หรอก ที่จะฝันให้คนอื่นรักคุณทุกคน มันเป็นไปไมได้เลย แต่ถ้าคุณฝันอยากจะทำความดีเพื่อคนอื่น อันนี้ผมคิดว่าคุณทำใด้แน่นอน แค่คุณเดินเข้าวัด เก็บขยะที่พื้นไปทิ้งถังขยะ ไม่ต้องเอาเงินทองไปหยอดตู้บริจาคหรอกครับ ความดีมันสร้างจากใจ ไม่ใช่สร้างจากเงิน"

2.

มีผู้สื่อข่าวจากหนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ เซ็กชั่นเสาร์สวัสดี ที่พี่ก้องเคยเป็นบก. มาขอสัมภาษณ์ผมเกี่ยวกับหัวข้อที่ผม 'อ่าน' ว่ามีที่มาที่ไปได้อย่างไร ผมก็ตอบใส่เทปไปยาวมาก ขอบคุณมากครับพี่ :)

สักวัน "ความรัก+ความฝัน+ความจริง" ของผมจะหลอมรวมเป็นสิ่งเดียวกัน สู้ต่อไป..

,,,, ,,,,

ปล.เอนทรี่หน้าจะมาเล่าเรื่องงานแตกหน่อให้อ่านครับ :)

แล้วเจอกันใหม่ด้วยความห่วงใย..