เพราะรักในสิ่งที่ฝัน จึงเพาะฝันในสิ่งที่รัก

ตื่นเต้นครับ..ตื่นเต้น

กับการมาประกาศแจก TAG เป็นครั้งแรกในรอบ 5 เดือน ตั้งแต่มีบล็อกเป็นของตัวเอง (จากการที่แต่ก่อนยืมบล็อกคนอื่นเข้าไปมั่วซั่วอยู่เป็นประจำ) จริงๆ เอนทรี่นี้เก็บไว้ในใจมานานมาก แต่ไม่สบโอกาสอัพเสียที ผลัดวันประกันพรุ่งกับตัวเองมาตลอด วันพ่อก็แล้ว วันรัฐธรรมนูญก็แล้ว ไม่อยากให้เลยไปคริสมาสต์ จนถึงเคาต์ดาวปีใหม่

คนแรกที่ผมปรึกษาเรื่องนี้ก็คือ แนนซี่อารมณ์ดี คุยไปคุยมา แนนก็บอกเห็นด้วย แต่ผมกลัวว่าจะไมได้รับการตอบรับเท่าที่ควร เลยกล้าๆ กลัวๆ มาตลอด หลังจากที่แนนศรีของเรา ประกาศศักดา ยึดตำแหน่งบัลลังดอร์ในการทำ TAG เรียน...อย่างคนมีกึ๋น ที่ได้รับการโหวตจาก สมาคมผู้สื่อข่าวบลอกเกอร์ชาวเอ็กซ์ทีน อย่างอุ่นหนาฝาคลั่ง จนหน้าจอคอมพ์พลาสม่าซัมซุม 17 นิ้วสั่นสะเทือนไปหลายริกเตอร์

มาวันนี้ ผมตัดสินใจแล้ว ว่าจะต้องทำมันให้ได้สักที ให้สมความตั้งใจที่อดรนทนรออยู่นาน

เมื่อปีก่อน ผมได้มีโอกาสไปเดินหอศิลป์สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ จำได้ว่าเป็น "นิทรรศการภาพถ่าย รูปที่มีอยู่ทุกบ้าน" ของพี่อนุชัย ศรีจรูญพู่ทอง นักถ่ายภาพโฆษณาอันดับหนึ่งของเมืองไทย ผู้ที่ได้รับเกียรติให้กดชัตเตอร์ในงานฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี ของในหลวง ผู้เป็นหนึ่งในคนไทยไม่กี่คน ที่ดั้นด้นไปเก็บ "รูปที่มีอยู่ทุกบ้าน" จากทั่วทุกสารทิศครบทุกจังหวัด จนรายการคนค้นคนได้ขอติดตามไปถ่ายรายการตั้งแต่ต้นจนจบ

สิ่งเดียวที่ผมทำได้ หลังจากได้รับแรงบันดาลใจก้อนหนึ่งมา คือถ่ายรูปในหลวงที่บ้านตัวเองบ้าง และอยากเห็นรูปในหลวงที่บ้านของคนอื่นบ้าง เมื่อเรานำมาแลกกันดู เมื่อเรานำแรงบันดาลใจมาปลุกปั้นให้เป็นก้อนเดียวกัน ไม่นานมันจะกลายเป็นก้อนของความทรงจำที่ดี ผมเชื่อย่างนั้น

,,,, ,,,,

"รูปประจำบ้านของผม ใครไปใครมาก็จะให้เห็นกัน"

"รูปในห้องพ่อกับแม่ ผมอยากให้ในหลวงอยู่เป็นร่มโพธิ์ไปนานๆ"

"รูปในห้องผม กระดาษติดโฟมธรรมดาที่ไม่ธรรมดา"

"รูปปฏิทินที่บ้านลุง จังหวัดนครปฐม ถึงจะเก่าแต่รอยยิ้มไม่เคยเก่าตาม"

,,,, ,,,,

พี่อนุชัย ปลุกปั้น "รูปที่มีอยู่ทุกบ้าน" สำเร็จไปได้ด้วยดี ได้รับการยอมรับจากคนอื่น และความประทับใจตามมา กับสิ่งไกล้ตัวที่ทุกคนอาจมองข้าม เพื่อสักวันเวลาที่เรามองปฏิทิน เราจะไม่วุ่นวายกับหมึกสีแดงที่วงกลมล้อมรอบวันหยุดจนเกินไป แล้วสังเกตเห็นรอยยิ้ม/รอยล้า ที่อยู่เหนือ วันเดือนปี วันที่เราหยุดพักผ่อนอิ่มเอมใจ แต่พ่อไม่เคยหยุดทำงานสักวัน ตราบในที่ประชาชนของพระองค์ยังคงเดือดร้อนทุกทั่วหัวระแหง

"ที่ของข้าพเจ้าในโลกนี้ คือการได้อยู่ท่ามกลางประชาชนของข้าพเจ้า นั่นคือคนไทยทั้งปวง"

ผมอยากเห็น "รูปที่มีอยู่ทุกบล็อก" บ้าง

บล็อกก็หมือนบ้านที่เราอาศัยกันอยู่ในหมู่บ้านหลังใหญ่แห่งนี้ หมู่บ้านจะเป็นหมู่บ้านไมได้ ถ้าปราศจากคนที่ร่วมมือร่วมใจกัน ทำให้หมู่บ้านนั้นน่าอยู่และเป็นสุข

,,,, ,,,,

กติกา

1-ขอส่ง TAG นี้ต่อไปให้สมาชิกทุกคนในบล็อก (ตอนแรกกะจะพิมพ์ชื่อเฉพาะคนที่ผมรุ้จักเท่านั้น คิดไปคิดมา เพื่อมีบางคนไม่รุ้จักผมแล้วบังเอิญมาเจอ เกิดอยากทำบ้าง) โดยพิมพ์ว่า "TAG รูปที่มีอยุ๋ทุกบล็อก..." พิเศษสำหรับคนที่กำลังอ่านมาถึงบรรทัดนี้ แน่ใจได้เลยว่าคุณโดนมัดมือชกเข้าให้แล้ว สำหรับคนที่ไม่อยากทำ ไม่เปนไรครับ ผมถือว่าแล้วแต่ศรัทธาของใครของมัน ผมจะไปแช่งให้หน้ามืดตามัวท้องเสียจู๊ดๆ ก็ไมได้ด้วยสิ

2-ถ่ายรูปที่บ้านตัวเองไม่จำกัดจำนวนและอุปกรณ์ตกแต่ง เขียนก๊อปปี้บรรยายความรู้สึกที่มีต่อรูปมาด้วย ขอให้มีความสุข :)

เหตุผล

1-เพื่อกระชับความสัมพันธ์ของสมาชิกในหมู่บ้าน ไม่แน่รูปที่มีอยู่ทุกบลอก บางรูปอาจเข้าขั้นเทพ หาดูยาก คลาสสิก มีที่นี่ที่เดียว

2-เพื่อในหลวงของเราครับ (เราทำอะไรทางตรงไม่ได้ ทางอ้อมมันจะไกลสักแค่ไหน แต่มันก็ยังมีวันมาบรรจบพบกันอยู่ดีจริงไหม เฮ็ดในสิ่งที่เชื่อ-เชื่อในสิ่งที่เฮ็ด..!)

,,,, ,,,,

ปล.ผมหวังแค่เพียงว่า..หน้าจอคอมพ์ของใครไหวเบาๆ ผมก็ดีใจแล้ว :)

แล้วเจอกันใหม่ด้วยความห่วงใย..