เพราะรักในสิ่งที่ฝัน จึงเพาะฝันในสิ่งที่รัก

1.

ภาพเฮด: สนามโอลด์ แทรฟฟอร์ด

ตอนที่ผมหัดทำบล็อกใหม่ๆ ผมใช่ตีมเดิม (ผมเห็นภาษาเขียนเขียนว่า 'ธีม' แต่ภาษาอ่านอ่านว่า 'ตีม' ต่อไปนี้ผมจะเขียนคำว่าธีมเป็นตีมนะครับ) เป็นต้นไม้แล้วมีป้ายปักไว้ว่า Thank you แสดงการขอบคุณสำหรับบล็อกเกอร์หน้าใหม่ อันที่จริง ผมไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยว่าเปลี่ยนตีมยังไง จนเมื่อเอนทรี่ 'ไม่มีสัญญาณตอบรักที่ท่านเรียก' ได้ขึ้น Hot Post เป็นครั้งแรก มันทำให้ผมตื่นตะลึงและดีอกดีใจเป็นอย่างมาก

ต่อมา, ผมศึกษาระบบตกแต่งภายในบล็อกอยู่นานสองนาน จนคิดว่าต้องเปลี่ยนตีมแล้วละ เพื่อเป็นการสร้างการจดจำให้กับคนที่เข้ามาอ่าน ไม่นาน สิ่งที่ผมคิดออกในเวลานั้นคือสนามบอล เพราะตอนนั้นรู้สึกว่าแมนยูฯ ทีมที่ผมหลงรักเพิ่งได้แชมป์ UAFA champion league มาครอบครอง

และที่สำคัญที่สุดมันคือ สถานที่ที่ผมฝันเอาไว้ว่าสักวันนึงจะไปดูบอลที่นั่นให้ได้ ทุกครั้งที่ผมเข้าบล็อกตัวเอง มันเป็นเหมือนเครื่องช่วยเตือน 'ความพยายาม' ว่าผมจะต้องทำให้ได้ ทุกครั้งที่มองมัน!

,,,, ,,,,

ตีมนี้สอนอะไรกับผม: มันสอนให้เราเรียนรู้ว่า คนที่ไม่ได้เกิดมาบนกองเงินกองทอง ก็มีสิทธิที่จะฝัน ในขณะที่คนบางคน เกิดมาพร้อมกับสิ่งเหล่านี้ เขาอาจคิดว่านี่คือเรื่องธรรมดา แต่สำหรับผม มันคือสิ่งที่วิเศษและมีคุณค่ามากที่สุด ในการมีอยู่ของชีวิต

2.

ภาพแบคกราวด์: คนนั่งใต้ต้นไม้ท่ามกลางหมู่ดาว

อีกครั้ง, ที่ผมต้องเปิดกูเกิ้ลค้นหาภาพแบคกราวด์สวยๆ แต่ค้นเท่าไรก็ไม่ถูกใจเสียที มีอยู่วันนึง วันที่ผมรุ้สึกว่าตัวเอง 'เหงา' เหลือเกิน ผมเลยเสิร์ชหาภาพในกูเกิ้ล โดยพิมพ์คำว่าเหงาลงไป จนมาเจอกับภาพนี้เข้าอย่างจัง วูบแรกผมรุ้สึกว่าภาพนี้มันมีเรื่องราวมากมายที่อยู่ในนั้น สิ่งที่มีอยู่ในภาพ ได้แก่ ผู้ชาย,ต้นไม้,ดาว,เมฆ,แสง,บันได,เชือก เอาละ เดี๋ยวผมจะเล่าให้ฟ้ง..

กาลครึ่งหนึ่งนานมาแล้ว (นึกไม่ออกว่าจะขึ้นแบบไหนดี แต่ถ้าเราคิดที่จะเขียนในเรื่องดีๆ เชื่อว่ายังไงตอนจบมันต้องดีจนได้แหละ-ผมคิดของผมแบบนี้) ณ เนินเขาลูกที่สี่ร้อยสามสิบสอง บริเวณนอกเขตชายแดนของประเทศเม็กซิโก ที่นั่นมีต้นหูกวางต้นใหญ่อยู่ต้นหนึ่ง ที่พอจะให้ร่มเงากับผู้คนหรือสิงสาราสัตว์ที่แวะเวียนผ่านมา

32 ปีก่อน ที่ตรงนี้ว่างเปล่า ถ้าไม่เป็นเพราะพ่อของเด็กผู้ชายคนหนึ่ง ได้หอบหิ้วต้นหูกวางข้ามน้ำข้ามทะเลมาจากเมืองไทย เขาขุดดินและลงมือปลูกมัน ในบ่ายวันหนึ่งที่ภรรยาของเขาได้ให้กำเนิดทารกเพศชายคนแรก

32 ปีต่อมา พ่อและแม่ของเขาได้จากโลกนี้ไป พร้อมกันที่บริษัทที่เขาเป็นเจ้าของได้ล้มละลาย เพราะพิษของเศรษฐกิจ มันทำให้เขาสิ้นเนื้อประดาตัว เมียเขาทิ้งไปแต่งงานกับชายอื่น เขาซึมเศร้าไปมาก วันๆ กินแต่เหล้า ร้องหาความยุติธรรมจากชีวิต

จนตอนนี้เขาเป็นแค่คนงานในเหมืองแห่งหนึ่ง เขาต้องลำบากตรากตรำในการขุดหาเพชรนิลจิลดา ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนเขาสุขสบายราวกับเทวดากลับชาติมาเกิด

แต่เทวดาอย่างเขาก็ตกนรกทั้งเป็น เมื่อเกิดอุบัติเหตุระหว่างทำงาน ทำให้ขาข้างขวาของเขาขาด กลายเป็นชายหนุ่มพิการคนหนึ่ง ที่ไม่พิศมัยโลกใบนี้อีกต่อไป

วันหนึ่ง เขาเดินขโยกขเยกออกจากบ้านด้วยไม้เท้า พร้อมบันไดเหล็กและเชือก เพื่อไปนั่งที่ใต้ต้นหูกวาง ในใจเขาคิดอยู่อย่างเดียวว่า ไม่อยากมีชีวิตอีกต่อไปแล้ว ไม่อยากให้คนอื่นดูถูก และไม่อยากเป็นภาระให้ใคร เขามองขึ้นไปบนฟ้า เห็นดาวร่วงลงมา เขาอธิฐานในใจถึงใครคนหนึ่ง ว่าให้ช่วยพูดให้เขาเปลี่ยนใจหน่อย ใครคนนั้นก็คือพ่อของเขาเอง สักพักเสียงแว่วก็เข้ามาในโสตประสาทของเขา

“ลูกเอ๋ย ดูเจ้าต้นหูกวางสิมันอายุเท่าลูกเลยนะ ขนาดพ่อไม่ได้อยู่ดูแลมันแล้ว มันก็ยังยืนหยัดอยู่ได้ด้วยตัวเองเลย แล้วลูกละจะยอมแพ้กับชีวิตไปทำไม ต่อให้เมฆบนท้องฟ้าหนาทึบเพียงใด ดาวที่อยู่บนนั้นก็ยังคงกระพริบสม่ำเสมอ หวังเพียงเพื่อจะให้คนข้างล่างได้เชยชม เมื่อถึงคราวที่แสงสว่างของดาวริบหรี่ มันก็จะค่อยๆ ทิ้งตัวเองลงมา เพื่อให้คนได้สมใจปอง แล้วจมหายไปในพริบตา”

สิ้นเสียงสวรรค์, เขาลุกขึ้นและพยุงตัวเองด้วยไม้เท้ากลับบ้าน เขาคิดในใจ-เขาจะต้องทำตัวให้มีคุณค่าจนวันตายเหมือนเช่นดวงดาว

,,,, ,,,,

ตีมนี้สอนอะไรแก่ผม: มันสอนให้เราเรียนรู้ว่า ทุกปัญหามีทางออกเสมอ ถึงแม้ว่าบางครั้งทางออกที่ว่ามันจะไม่ได้ปูไปด้วยพรม แต่เราก็เอาเสื่อออกมากางได้ไม่ใช่หรือ ถ้ามันทำให้ชีวิตเราเดินหน้าต่อไปได้ เราต้องเรียนรุ้ที่จะแก้ปัญหา ไม่ใช่ให้ 'ปัญหา' มันมาทำให้เราไม่มี 'ปัญญา

,,,, ,,,,

ปล.ผมก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองเปลี่ยนธีมทำไม ไว้โอกาสหน้าผมจะมาเล่าให้ฟัง :)

แล้วเจอกันใหม่ด้วยความห่วงใย..