เพราะรักในสิ่งที่ฝัน จึงเพาะฝันในสิ่งที่รัก

ทะเล  คือ  สถานที่ที่ผมหลงไหลที่สุด, ใจ  คือ  สถานที่ผมชอบอยู่กับมันที่สุด

• เหมือนชีวิตได้ผ่านเลยวัยแห่งความฝัน
  วันที่ผ่านมาไร้จุดหมาย
  ฉันเรียนรู้เพื่ออยู่เพียงตัวและจิตใจ
  เป็นมิตรแท้ที่ดีต่อกัน

มีคนเคยถามผมว่า  "ระหว่างความจริงกับความฝัน  อะไรสำคัญกว่ากัน"  ผมตอบไปว่ามันก็สำคัญเท่าๆ กันนั่นแหละ  เพราะถ้าเราใช้ชีวิตอยู่กับความจริงโดยปราศจากความฝัน  ชีวัตคงจะเรียบเหมือนพื้นคอนกรีต  แต่ถ้าเรามีความฝันเป็นแรงผลักดันสักหน่อย  ชีวิตก็จะสนุกและมีสีสันเหมือนเดินอยู่บนถนนลูกรัง

• เหมือนชีวิตผันผ่านคืนวันอันเปลี่ยวเหงา
  ตัวเป็นของเราใจของใคร
  มีชีวิตเพื่อสู้คืนวันอันโหดร้าย
  คืนที่ตัวกับใจไม่ตรงกัน

แม้บางครั้งเส้นทางอาจขรุขระ  มีหลุมมีบ่อและขี้โคลน  แต่นั่นคือบดทดสอบของชีวิตว่าเราจะสามารถผ่านพ้นอุปสรรเล็กๆ น้อยๆ เหล่านั่นไปได้ไหม  ชีวิตมีบ้างที่ต้องท้อและต้องล้มเป็นธรรมดา  ลองมองดูร่างกายเราให้ดี  ถ้ามันยังอยู่ครบทั้ง 32 ก็ค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นใหม่  พร้อมหัวใยที่เสริมใยเหล็กแล้วก้าวเดินต่อไป

• คืนนั้นคืนไหน ใจแพ้ตัว
  คืนและวันอันน่ากลัวตัวแพ้ใจ
  ท่ามกลางแสงสีศิวิไลซ์
  อาจหลงทางไปไม่ยากเย็น

แน่นอน  สิ่งที่จำเป็นที่สุดคือการดูแลรักษา 'ร่างกาย' ตัวเองให้แข็งแรง  และที่สำคัญไม่แพ้กันคือหมั่นสำรวจ 'หัวใจ' ตัวเองว่ายังหนักแน่นแค่ไหน  สามารถควบคุมไม่ให้มันวอกแวกไปกับสิ่งเร้าต่างๆ ได้หรือไม่  ถ้าเราประคับประคองทุกอย่างให้เป็นไปได้ด้วยดี  ผ่านวันแล้ววันเล่า  เชื่อเหอะว่าทุกค่ำคืนเราจะนอนหลับฝันดี

• คืนนั้นคืนไหน ใจเพ้อฝัน
  คืนและวันฝันไปไกลลิบโลก
  ดั่งนกน้อยลิ่วล่องลอยแรงลมโบก
  พออับโชคตกลงกลางทะเลใจ

และอย่าหลงลืมไปว่า  บางทีความฝันก็ไมได้หอมหวานอย่างที่ใครเขาว่ากัน  ความฝันบางอย่างทำร้ายเราได้เสมอถ้าเราฝันเกินตัว  ฝันจนไม่ลืมหูลืมตา  ฝันแบบไม่ดูฐานะตัวเอง  อันนี้เป็นสิ่งที่บ่อนลำลายความสวยงามของมันเลยล่ะ  ดังนั้น ทางที่ดีที่สุดคือ  "พอรู้จักฝันแล้วฝันรู้จักพอ"

• ทุกชีวิตดิ้นรนค้นหาแต่จุดหมาย
  ใจในร่างกายกลับไม่เจอ
  ทุกข์ที่เกิดซ้ำ เพราะใจนำพร่ำเพ้อ
  หาหัวใจให้เจอก็เป็นสุข

เวลาที่เราทุกข์ใจ  เราหาทางออกด้วยการไปเที่ยวทะเล  เอาความทุกข์ไปทิ้งทะเล  พอเราหายดีก็กลับ  เคยมองย้อนไปยังทะเลที่จากมาไหม  ทะเลก็มีคำถามถึงเราเหมือนกันว่า  "ถ้าเราไม่มีความทุกข์  เราจะดั้นด้นไปหามันไหม  แล้วไอ้ความสุขกับเราพกติดตัวกลับไป  มันจะอยู่ได้นานซักแค่ไหนกัน"

ทะเลหลายที่รวมกันเป็นมหามสุทรหนึ่งแห่ง  มหาสมุทรหลายแห่งรวมเป็นน้ำของโลกหนึ่งใบ

เราทุกคนไม่ต่างจาก  'กะลาสี'  ที่อยู่บนเรือ  คอยมองหาประภาคารว่าเมื่อไรจะถึงฝั่งซักที  ในขณะที่เรือล่องลอยอยู่บนท้องทะเลอันกว้างใหญ่  จิตใจของกะลาสีแต่ละคนก็ดำดิ่งอยู่ในห้วงมหาสมุทรของตัวเอง

ผมอยากให้ทะเลเป็นมากกว่านั้น  เพราะตอนนี้ในขณะที่ผมมีความสุข  ผมก็ยังคิดถึงคุณนะ..ทะเล(ใจ)ของฉัน

,,,, ,,,,

ปล. อย่าลืมดูแลทะเลของตัวเองดีๆ นะครับ, ขอบคุณย์ที่ชื่นชอบ >>เอนทรี่ก่อน มากครับ :)

แล้วเจอกันใหม่ด้วยความห่วงใย..