เพราะรักในสิ่งที่ฝัน จึงเพาะฝันในสิ่งที่รัก

1.

ได้เวลาอัพบล็อกซักที!

มีข่าวมาแจ้งให้ทราบ  ขาผมเริ่มหายดีแล้วละ  หลังจากที่ไมได้ออกไปดูโลกภายนอกเป็นสัปดาห์ทีเดียว  มัวแต่นั่งกินนอนกรนอยู่ในบ้าน  และต้องนั่งจับเจ่าเมื่อยเหงาอยู่คนเดียว

อันที่จริงประมาณ 5 โมงเย็น  ถ้าผมมีเวลาว่าง  ผมจะไปยักย้ายส่ายสะโพกอยู่กับลูกฟุตบอลที่สนามพร้อมเต้นระบำร่วมกับใครอีกหลายคน

แต่หลายวันมานี่ไม่สนุกเอาเสียเลย  เหมือนชีวิตขาดสีสันก็ไม่ปาน

การนอนดูทีวีจึงเป็นทางออกที่ง่ายที่สุดในเวลานี้  เพราะเหยียดแข้งเหยียดขาได้ตามสบาย  แต่ถึงกระนั้นก็เหอะ  ผมก็ไม่รู้จะดูอะไร  เพราะมันไม่มีอะไรที่อยากจะดู

จิ้มไปจิ้มมาซักพัก  รีไมทเจ้ากรรมก็แนะนำให้ผมรุ้จักกับละครเย็นเรื่อง  ‘รักไร้มลพิษ’  ฉายอยู่ทางช่องหลากสีทีวีเพื่อนคู้ณ  ดูไปดูมาผมก็รู้สึกว่าเรื่องนี้เข้าท่าดีแฮะ  เลยติดตามดูอยู่ทุกวัน

จนวันศุกร์ที่ผ่านมา  ละครเรื่องนี้ก็เดินทางมาถึงตอนจบแบบแฮปปี้เอนดิ้งกันทุกฝ่าย

2.

เนื้อเรื่องย่อประมาณว่า  นางเอกเป็นสาวไฮโซโก้เก๋  มีพ่อเป็นเจ้าของบริษัทใหญ่โต  ส่วนพระเอกก็เป็นลูกน้องของพ่อนางเอกอีกที  โดยถูกสั่งให้ปลอมตัวเป็นพนักงานทำความสะอาดเพื่อคอยดูแลนางเอกอย่างไกล้ชิด  ต่อมามีเหตุให้ทั่งคู่ต้องไปเผชิญชะตากรรมที่บ้านนอกคอกนา  นางเอกจึงจำเป็นต้องเรียนรู้  ‘วิชาใช้ชีวิต’  ร่วมกับพระเอก

ทำให้เธอค้นพบขุมทรัพย์ที่มีค่ามหาศาลคือ  ‘คุณค่าของความเป็นคน’  ที่มีค่ามากกว่าเงินทองในกระเป๋า  ทั้งคู่ร่วมฟันฝ่าอะไรต่อมิอะไรมาด้วยกัน  รู้ที่จะขอโทษ  รู้ที่จะอภัย  รู้ที่จะปรับความเข้าใจ  จนในที่สุด  ‘ความรักก็บังเกิด’

มันทำให้ผมนึกถึงสองประโยคสุดคลาสสิกที่ว่า  “ดูละครแล้วย้อนดูตัว”  และ  “ชีวิตจริงยิ่งกว่าละคร”  สองประโยคนี้บอกอะไรกับเรา?

หนึ่ง,  ละครเป็นเพียงสิ่งสมมิตที่ให้นักแสดงเป็นผู้ถ่ายทอดถึง  ‘ชีวิตจริง’  ให้มากที่สุด  และสอง,  ชีวิตจริงเราต้องสวมหมวกทำหน้าที่ไปตาม  ‘บริบทของสังคม’  ให้กลมกลืนเท่าที่จะทำได้  ถูกผิดขึ้นอยู่ที่การกระทำ

แต่  ‘โรงละครชีวิต’  ของเรานั้นไม่เหมือนกัน  บ้างอยากแสดงเป็นหมอ  ตำรวจ  ทนาย  และนักการเมือง  แต่ก็ไม่น้อยที่ต้องเข้าฉากด้วยความจำเป็นอย่าง  คนเก็บขยะ  ขอทาน  สิบแปดมงกุฎ  และหญิงขายบริการ

ต่างกันที่  ‘บทบาท’  ของอาชีพ  แต่เหมือนกันตรง  ‘หน้าที่’  พลเมืองของชาติ

ทุกวันที่เราใช้ชีวิต  ก็ไม่ต่างอะไรกับนักแสดงคนหนึ่ง  ไม่ว่าคุณจะเป็นอะไรก็ตาม  เมื่อสั่งข้าวมากินคุณต้องแสดงเป็นลูกค้า  เมื่อขึ้นรถเมล์คุณต้องแสดงเป็นผู้โดยสาร  เมื่อทำงานคุณต้องแสดงเป็นพนักงาน  เมื่อ..เมื่อ..เมื่อ..และเมื่อ  ฯลฯ

ขึ้นอยู่กับว่า  ‘ใคร’ จะแสดงได้แนบเนียนและเข้าตากรรมการที่สุด

ยังมีหน้ากากอีกหลายอันที่สวมใส่อยู่บนใบหน้าของเรา  แต่เชื่อไหมว่าไม่มีใครเคยเป็นเจ้าของมันจริงเลยซักอัน  หน้ากากที่แท้จริงนั้นซ่อนอยู่ภายในตัวเราต่างหาก  นั่นก็คือ  “ตัวตนที่แท้จริงของเราเอง”

เวลาเราร้องให้แล้วเพื่อนถามว่าร้องให้ทำไม?  เรามักจะตอบกลับไปว่า  “ป่าวนิ สงสัยผงเข้าตาน่ะ”  เสมอ

เวลาที่เรากลุ้มใจคิดไม่ตก  หาทางออกไมได้  ไม่รู้จะหันไปทางไหนดี  ก็จะมีคำถามลอยมาว่าเป็นอะไรหรือป่าวมีอะไรอยากเล่าให้ฟังไหม?  เราก็จะหน้าเปลี่ยนสียิ้มมุมปากแล้วบอกว่า  “แอมฟาย  สบายดี”

ซึ่งที่จริงมันคือการโกหกแม้กระทั่งตัวเอง  หรือใครจะเถียง!!

3.

ที่สุดแล้วเราไม่มีทางวิ่งหนีตัวเราเองได้หรอก  ก็เหมือนกับเงาที่คอยไล่ตามเราไปทุกหนทุกแห่ง  มีบางเวลาที่มันซ่อนตัวเมื่ออาทิตย์ตรงหัวและยามหลับไหลเท่านั้น  แท้จริงมันอยู่กับเราตลอดเวลา

เมื่อเทียบพิกัดระหว่างเรากับดารา  น้ำหนักปอนด์ของเราอาจจะน้อยกว่า  แต่ประสบการณ์นอกเวทีนั้นย่อมต่างกันอย่างแน่นอน  ดาราคนไหนแสดงถึงขึ้นก็จะได้รับรางวัลประกาศเกียรติคุณจากสถาบันต่างๆ

แต่มี  ‘นักแสดง’  อยู่คนนึง  ที่ผมอยากมอบรางวัล  ‘ออสการ์’  สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมให้เป็นประจำทุกปี  ถ้าผมได้เป็นหนึ่งในคณะกรรมการตัดสิน

นักแสดงคนนี้แสดงบทบาทไหนก็ประทับใจผมทุกครั้ง  เชื่อว่าทุกคนคงได้ยินชื่อเสียงเรียงนามกันมาบ้าง

นักแสดงคนนั้นมีชื่อสั้นๆ ว่า “แม่”

,,,, ,,,,

ปล. ปีที่แล้วผมเขียนเรื่อง รูปถ่ายหนึ่งใบและแม่ที่เป็นมากกว่าแม่ เป็นของขวัญให้แม่ครับ :)

แล้วเจอกันใหม่ด้วยความห่วงใย..