เพราะรักในสิ่งที่ฝัน จึงเพาะฝันในสิ่งที่รัก

สิ้นเสียงยาวของนกหวีดจากผู้ตัดสิน ถึงเวลาสิ้นสุดสำหรับการโม่แข้งบรรเลงเพลงเชียร์ของขุนพลขาสั้นและกองเชียร์

ผู้ชนะก็โบกไม้โบกมือไชโยโฮ่ฮิ่ว

ผู้แพ้ก็ก้มหน้าคอตกมือไม้ร่วงพลอย

ในสนามผู้เล่นทุกคนมีหน้าที่เหมือนกันคือเพลย์เมกเกอร์ฟุตบอล

นอกสนามคนเหล่านั้นเป็นเพียงโดมิโน่ในสังคมระบบทุนนิยมที่พร้อมจะตั้งและล้มได้ทุกเมื่อ จะเหมือนกันก็ตรงที่เป็นพลเมืองคนนึงของประเทศ

ห้วงเวลา 'เล่น' นั้นมีเพียง 90 นาทีกว่า

เรื่องราวที่เกิดขึ้นในสนามนั้นจะเป็นอย่างไร ไม่มีใครคาดเด่าได้ จะจบแบบ 'สุข' หรือจบแบบ 'เศร้า' ไม่มีใครวิสาสะทำตัวประหนึ่งเป็นซาตานกลับชาติมาเกิด ให้ลงไปเขียนบทสงครามบนผืนหญ้า ต่อหน้าผู้คนนับพันนับหมื่นได้หรอก

มีเพียงแค่หมากเตะทั้ง 22 คน กับอีก 1 กรรมการเท่านั้น ที่ด้นสดอืมพไวซ์ละเลง 'สิ่งที่ต้องเกิดขึ้น' ภายในเวลาที่กำหนด

ช่วงเวลาที่ดูบอลและลุ้นระทุกมากที่สุดคงหนีไม่พ้น 5 นาทีสุดท้ายของการแข่งขัน ที่มันช่างบีบขั้นอารมณ์เสียยิ่งกว่าดูดีวีดีมิยาบิอยู่ที่บ้านหลายเท่าตัว

เมื่อเวลาทสุดท้ายเดินทางมาถึง ผู้ช่วยผู้ตันสินจะชูป้ายบิลบอร์ดเหนือศรีษะ แสดงถึงเวลาที่ 'เพิ่ม' เข้ามา ภาษาบ้านเราเค้าเรียกว่า 'ทดเวลาบาดเจ็บ' แม้ว่าเกมนั้นผู้เล่นทั้งหมดอาจจะไม่บาดเจ็บเลย ก็ต้องทดเวลาออกไปอยู่ดี

เวลาที่เพิ่มมากลายเป็นเครื่องมือตัดสิน ถ้าทีมไหนดันยิงประตูได้ในตอนนี้ อาจเป็นผู้ชนะขึ้นมาโดนพลัน ส่วนทีมที่ถูกยิงนั้นก็ไม่ต่างจากการที่ไม่สามารถเก็บรักษาสิ่งที่มีค่ามากที่สุด ณ ช่วงเวลาไม่กี่อึดใจนั้นได้

เพราะเวลาในความเป็นจริงมี่แต่ 'หาย' และกลายเป็นสิ่งเตือนใจในที่สุด

,,,, ,,,,

แล้วเจอกันใหม่ด้วยความห่วงใย..